Gündəliyim®

Gündəliyin Nəbzini Tut

Azadlığa bəstələnmiş dəli nəğmə.

Posted by gundeliyim on 28 March 2007

Gülər Sadıqova

Siz əclafsız insanlar. Söz verib üstündə durmayanlar. Siz əclafsız insanlar.. Siz hamıınız əclafsız.

Mən sizdən heç nə istəmirdim. Məni başa düşmədiz. Mən yaşamaq istəyirdim. Azadlığın qoynunda uyumaq istəyirdim. Oh, azadlıq sən nə şirinsən. Sən nə gözəlsən. Səni necə sevirəm. Mənim iztirablı sevgilim. Necə ağırdır sənə qovuşa bilməmək. Necə ağırdır sənin addımlarını qapımda eşitməmək. Səni qarşılamamaq, boynuna sarılmamaq. Ah azadlıq. Sən necə gözəlsən. O gur saçların alnına dağılarkən. Gözlərini örtərkən. Sən necə gözəlsən qaranlıq axşamda, bu sıxıcı yalnızlığımda səni arzulayarkən.
Mən heç nə istəmirdim. Mən azadlıq istəyirdim.

Qayalara çırpılan dalğalara baxıram. Masmavidir, gözəldir onlar. Küləklər saçlarımı oynadır. Soyuq suların bir az əvvəl bürüüyü bədənimə yapışan nəm paltarım sanki mənə aşiq qara ilandır. Sarılmış bədənimə, üşüdər məni. Zəif şamın oynaq işığı otağımın divarlarında oynayır. Əllərim violançelin zərif bədənində rəqs edir. Pəncərəmin pərdələri. Son möhkəm akkordları vururam. Dönürəm yırğalanan sulara – beşiyimə.

Mavi suların altından seyr edirəm soyuq səmanı. O mənim sevgilimi məndən alıb. Mənim azadlığım orda döyünür. Səma üşüdür məni. Sular nəfəsimi kəsir. Suları tərk etdim. Daxilimdəki alov yandırır məni. Ürəyim parçalanır. Dözmürəm. Əllərimi daxilimə salıb qəlbimin yanan parçalarını toplayıram ovuclarıma. Sovurdum küləklərə onları. Səpələndilər dünyaya. İntiqamımı almaqçün insanlardan.Artıq içim bom – boş. Cəbrayılın qanadları çəkildi üzərimdən. Yox yenə ağrıyar içim. Qəlbimin son kiçik parçası qalmış orda.

Mən qara mələk ola bilməyəcəm. Sevgim məhv olmadı. Mən sevirəm. Qəlbimin üsyanları məhv etdi bəşəriyyəti. Çıxardım dırnaqlarımı – ağrıdan qışqıraraq. Göndərdim bu insansız planetə. Hər tərəfi yaşıllıqlar bürüdü. Yarpaqlara çevrildilər onlar. Saçlarımı göndərdim, simlər oldular. Oxudular hər tərəfə iztirab nəğmələrimi. Gözlərimi çıxardım. Çox şeylərə yumulduqları, çox şeyləri görərkən görmədikləri üçün. Atdım dənizlərə. Gülüşümü bəxş etdim dünyaya. Hər zaman güllər açsın deyə. Qanadlar aldım göylərdən..

Hər şeyi məhv edərkən qəddarlığıma toxunmamışdım. Qəddarlığım məni əsir etdi. Qovuşa billmədim o gur saçlı sevgilimə. Geri döndüm.Dırnaqlarımı yerinə qaytardım. Gözlərimi boş oyuqlara yerləşdirdim. Gülüşümü əbədilik məhv etdim. Bir daha öz bədbəxtliyimə gülə bilməyim deyə. Geri döndüm işığı qırmızı gördüyüm, əllərimi oynatmağa mane olan o bəyaz pərdəli yerə – anamın bətninə.

Hər şey bitdi. Mən sevgilimə yalnız bir dəfə qovuşacam. İşığı gördüyüm ilk anda. Təmiz hava ciyərlərimi incidərkən qışqırdığım, heç nə bilmədiyim doğum anında. Sonra ayılacam bu gözəl yuxudan. Yenə geri dönəcəm bu həyat deyilən zibilə. Udacam damla – damla bu acı zəhəri. Sonra da dalacam bu zərərsiz, şirin mavi suların dərinliyinə.

Çalacam bu iztirablı, dəli nəğməmi…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: