AN TV/ Xalq Talk

AN TV nədir deyə soruşanlar üçün…

Ümum(lar)

Qasım Dayı

Uzun zamandır yaza bilmirdim, arayan-axtaran bütün oxuculara təşəkkür edirəm. İşləməkdən vaxt tapmaq olur ki… Əvvəl bir yerdə işləyirdim, iatisadiyyatımız inkişaf etdikcəiki yerdə işləməyə başladım. İqtisadiyyat cırır, o qədər inkişaf edib ki, maaşımız çatmır. Deyən yoxdu ki, bu inkişafa stop elə.. Öz aramızdı ümumiyyətlə inkişaf nədi?…

Nəysə keçirəm əsas məsələyə; daha doğrusu ümummilli məsələyə… Mənin “ümum”la başlayan sözlərdən ümumiyyətlə zəhləm gedir, bir dənə ümumiyyətlə sözü xaric.

Klassikləşmiş, ya da sovet iyi gələn bir az da loru şəklində desəm küflənmiş adlandırdığımız bu sözlərdən hələ də istifadə edən ümumrespublika gənclərimiz, ümummilli liderlərimiz, ümumxalq adamlarımız var.

Ümummilli liderin olduğu ümumrespublikanın ümumxalq nümayəndəsi olaraq düşünürəm ki, biz bu cür ümumsözləri işlədərək ümumvəziyyəti bir az daha qəlizləşdiririk.

Ümummilli inkişafın getdiyi bu dövrlərdə ümumxalq obyektləri yerinə ümummilli obyektlərin tikilməsi davam edir. Ümumxalq ulduzları ümummilli mahnılar oxuyur, ümum gənclər təşkilatları ümummilli tədbirlər keçirir, ümumxalq toylarında ümummilli tostlar deyir və s..

Ümummilli televiziya kanalları, ümummilli verilişlər, ümumxalq şouları ilə ümumrespublikamız ümumilli toyxanalara bənzəyir.

Ümummilli olmayan Qarabağımız işğal altındadı nolsun, ümumxalq, həyatından, ümummilli liderindən razıdı… Hər şeyi ümumləşdiririk, bir azdan şey də ümumşey olacaq…

Ümuma hormətsizliklə

 

Pul yoxsa Vətən?

Cibimiz ondan əhəmiyyətli olmamalıdır…

FirəvAN AzərbaycAN

YalAN TV Təqdim edir:)

Məhkum Şərqə

Cəfər Cabbarlı

Ey Şərq, sənin üstündə cahan çarpışıyorkən,
Aləm səni bölməklə səadət bölüşürkən,
Övladın əsarətdə, yazıq, can çəkişirkən,
Hala da sükut etmədəsən, ey evi bərbad!
Kimdən, əcaba, ummadasan dərdinə imdad?

Rahib kimi qovğayi-həyata həvəsin yox,
Tərpənmədəsən kölgətək, amma nəfəsin yox,
Məhbəsdəsən, ancaq ki, dəmirdən qəfəsin yox,
Zəncirini qırmaz nə tərəhhüm, nə də fəryad,
Əsr indi dəmir dövrü, barıt dövrüdür, heyhat!

Dünyanı əsir eylər ikən bir ovuc altun,
Hər millət öz azədəliyin qurşuna mədyun.
Əsrin sözü top, haqq sözü top, tanrısı qurşun;
Acizliyə qalsan, edən olmaz səni azad,
Hər gün sənə sahib olacaq bir yeni cəllad.

Döndər günəşin atəşə, saç Qərbə, Şimalə!
Topla nə gücün varsa, giriş qəti cidalə!
Ya haqqını al, ya əbədi öl, lavəməhalə
Qoy gülləri ya qan sulasın, yaxud ədalət,
Qoy ya bəşəriyyət yaşasın, yaxud əsarət!

AN TV “Lider” Tv-də

AN TV populyarlığını artırır.

Yadigar

Mirzə Ələkbər Sabir

Möhtərəm Molla Nəsrəddin əfəndi!
Acizanə xahiş edirəm ki, bu neçə kəlməyə jurnalınızda yer verəsiniz.

Mərhum Həsənbəyin vəfatı münasibətincə lazım idi ki, bütün Qafqazda olan şəhərlərdən biz şamaxıların üstümüzə sər-səlaməti teleqramları çəkiləydi… Çünki o mərhum bizim öz şamaxılımız idi, o bizim öz adamımız idi; daha doğrusu, o bizim mənəvi atamız idi.
Amma Qafqaz əhli bu barədə səhv etdilər, götürüb Bakıya teleqram elədilər, nə bilim “Irşad”a yazdılar…
Bainhəməl biz yenə öz vəzifəmizi ifa etməkdə qüsurluq etmədik, o mərhumu yadımızdan çıxarmadıq, demək, onun bizdə olan həqqini əda etdik.
Qərar qoyduq ki, onun ancaq möhtərəmə1 əyalına bircə teleqram edib sər-səlaməti verək. Hətta bu xüsusda çox danışdıq da, hələ də danışırıq, yenə də danışacayıq; çünki o mərhumu yadımızdan çıxarda bilmərik! Şərt teleqram vurmaqda deyil: hər mətləbin üstündə gərək danışıq olsun, danışılır, danışırlar, axırda iş bir yerdə qərar tutar; necə ki, elə belə də oldu, yəni teleqramı mövqüf edib, mərhumun yadiğarına şəhərimizdə olan uşqolaların birində tək bircə nəfər yetim uşaq oxutmaq fikrinə düşdük; demək ki, müsadimeyi-əfkardan bariqeyi-həqiqət partladıq! Afərin bizə! Mərhəba bizə!
O idi ki, bu xüsusda götür-qoy elədik, götürdük qoyduq, qoyduq götürdük, qoyduq götürdük, götürdük qoyduq, bircə xırda qalmışdı ki, iş lap düzəlsin, nagah vəqtsiz xoruz kimi şoğərib tək səbir bu yandan bannadı, səbrin səsinə diksinib yuxudan ayıldım, bir bu tərəfə, bir o tərəfə nəzər saldım, gördüm ki, hamı xorhaxornan yatıb. Tez kağız-qələmi götürüb, bu neçə kəlməni sizə yazıb, dübarə başımı yasdığa və getdim yuxuya. Hərçənd ev isti, yorğan-döşək qalın, yuxu şirin, heç bir də oyanmağa ümidim yoxdur; amma yenə vəsiyyət yüngüllükdür, budur sənə deyirəm, aşna: əhyana, oyandım, mabədini də yazaram, yox, əgər oyana bilmədim, nə bir eybi varmış: yar baqi, söhbət baqi, o dünyada görüşüb zəbanı-ərz edərəm.

Nənə Oynayır

 

Gör nə günlərə qaldıq…

 

Kart növbəsində

Əvəz Qurbanlı

Bakı metropolitenində gediş haqqının ödənilməsinin kart sisteminə keçirilməsindən sonra fikirləşirdim ki, daha hər şey yaxşı olacaq. Ən azı, işə tələsəndə bezdirici jeton növbələri bizi bir az da gecikdirməyəcək. Üç-beş adamı vaxtında yola sala bilməyən əsəbi jetonsatan qadınların töhmət dolu baxışlarından, adamı pərt edən nalayiq sözlərindən və söyüşlərindən canımızı qurtardığımızı da zənn edirdim. Bəli, bundan sonra bunların heç biri olmayacaq, yalnız metrokartı göstərməklə metropliten stansiyasına daxil olacağıq, lap Avropa ölkələrində olduğu kimi. Lakin təəssüf ki, bu sevincim uzun sürmədi.

Əvvəlcə birdən-birə kart qıtlığı meydana çıxdı və böyük növbələr yaranmağa başladı. Yenə də mənim kimi çoxları işə gecikdi, indi də kartsatan və kartdolduran qadınların məzəmmətedici səsləri eşidilməyə başladı. Bütün bunları görməməkçün metrodan imtina edərək şəhərdaxili marşrutlardan istifadə etmək isə ağılsızlıqdır. Çünki istənilən marşrutda gedişhaqqı 20 qəpikdən aşağı deyildi, metroda isə ondan dörd dəfə ucuz – yəni 5 qəpik idi. Hər nə də olsa, cəhənnəm, metro ən ucuz nəqliyyat vasitəsidir. Metrodan mütləq istifadə etməliyəm, başqa çarəm yoxdur…
Beləcə, çarəsiz günlərimin biriydi. Metroda kart doldurmaq üçün növbəyə dayanmışdım. Bu vaxt kiminsə qoluma toxunduğunu hiss etdim. Dönüb arxaya baxanda, 15-16 yaşlarında, “priçoskalı” bir oğlanın mənə baxdığını gördüm:
- Əmi, məni də keçirərsən? – deyib, əlindəki 5 qəpiklik pulu yoxlayıcı nəzərlərlə mənə uzatdı. Sözsüz ki, oğlana acığım tutdu və onun 5 qəpiklik tutan əlini özünə tərəf itələdim:
- Ayıbdı səninçün, 5 qəpik nə olan şeydi, gəl keçirim səni!
Əvvəl onu keçirdim, sonra da özüm. Oğlan aparatdan keçən kimi “sağ ol” deməyi də unudub platformaya tərəf götürüldü. Əlbəttə, priçoskalı oğlanı “sağ ol” sözünə görə keçirməmişdim və onun təşəkkürünə ehtiyacım da yoxdur. O qədər olmuşdu ki belə hallar, neçə kartı olmayan adamı keçirmişdim aparatdan, nə olan şeydi ki. Axı bir gün mən də kartsız qala bilərəm, kiminsə köməyinə ehtiyacım olar…
Ertəsi gün yenə də həmin oğlanı kart növbəsində gördüm, bu dəfə oğlan yaşlı bir kişidən onu aparatdan keçirməsini xahiş edirdi, bu dəfə də 5 qəpiklik pulu ona uzatmışdı. Kişi də mənim kimi oğlanın pulunu qaytarıb, öz kartıyla onu aparatdan keçirdi. Elə oğlan da öz ənənəsinə sadiq qaldı – yenə “sağ ol” deməyib getdi…
Aradan günlər keçmişdi. Həmişəki kimi yenə də yolum metrodan düşmüşdü. Bu dəfə yuxudan gec durmuşdum, işə vaxtında çatmağım sual altındaydı. Tələsməklə itirdiyim vaxtın yerini doldurmaq istəyirdim. Lakin bədbəxtlikdən, arzulamadığım bir halla üzləşdim – keçid kartını evdə qoymuşdum. Yenidən 2 manatlıq keçid kartı almağım isə söz «konusu» deyil – cibimdə cəmi 20 qəpik pul var. Neyləməli, məcburam kiminsə kartına bir gedişlik yüklətdirib keçəm. Metro zəhrimar da elə bil məni görmüşdü, həmişə camaatın üst-üstə mindiyi kartdoldurma məntəqəsinin qarşısında indi məndən başqa heç kəs yoxdu. Gələnlər də birbaşa aparata yaxınlaşır, əvvəlcədən yüklədikləri kartla keçirdilər. Gözləməkdən başqa çarəm yox idi.
Bu zaman bir neçə gün əvvəl gördüyüm həmin priçoskalı oğlan kartdoldurma məntəqəsinə yaxınlaşdı və əlindəki keçid kartıyla 5 qəpiklik pulu şüşə arxasında əyləşən qadına uzatdı. Bəlkə də eyni hadisə iki dəfə təkrar olunduğundan onun sifəti yadımda qalmışdı, bəli, özüdü ki var! Tez oğlana yaxınlaşdım, yeganə pulum olan 20 qəpikliyi ona uzadaraq:
- Mənimçün də bir gedişlik yüklədərsənmi? – dedim. Hesab elədim ki, oğlan 20 qəpikdən bir gedişlik yüklətdirər, qalan pulu qaytarar. Priçoskalı isə deyəsən məni tanımadı, yenə də yoxlayıcı nəzərlərlə üzümə baxıb, dinməzcə pulu aldı, amma hamısını karta yüklətdirdi. Hirsimdən dişim bağırsağımı kəssə də dillənə bilmirdim. Aparatdan keçə-keçə məni fikir götürmüşdü: yox, ola bilməz! Bəs evə hansı pulla qayıdacağam? Bu anlarda mənə elə gəlirdi ki, priçoskalı oğlan bütün var-dövlətimi özününküləşdirib…
Priçoskalının səsi məni fikirdən ayırdı:
- Əmi, heç olmasa, “sağ ol” de də…
Qulaqlarıma inanmadım, həmin anda hansı hisslər keçirdiyimi bəlkə də bütün ömrüm boyu sözlə ifadə edə bilməyəcəyəm. Qəzəblə bağırdım:
- Nəəəə? Hələ bir sağ ol da istəyirsən? Sənin kartına 1 gediş haqqı, üstəlik də 3 “sağ ol” yüklətdirmişəm, bəs deyil?
Oğlan qorxunun yaratdığı çaşqınlıqla mənə baxdı:
- Əşi, niyə hirslənirsən, bir sözdü dedim də, deməmiş olum, – deyib aradan çıxdı.
O gündən sonra priçoskalıya metroda rast gəlmədim. Həmişə metroya düşəndə kartdoldurma məntəqəsinin qarşısında gözüm istər-istəməz nifrət dolu baxışlarla o priçoskalı fırıldaqçını axtarır…

Qaynaq: www.bizimki.org

Türkün Vətəni

Torpaq; uğrunda ölən varsa vətəndir…

Azərbaycanlı və türk reperlərinin birgə oxuduqları rep